Home
Home who-am-i Spoken? cases equipment Methodes films

Investigating the Paranormal

   

CASE 10 - Juli 2007

Fort Walem


Rond de stad Antwerpen in België bevonden zich een enorm aantal forten gebouwd in de laatste decennia van de 19e eeuw. Bedoeld om de stad te beschermen tegen aanvallen van buitenlandse strijdkrachten bleken deze tijdens het uitbreken van de 1e wereldoorlog amper tot niet meer in staat om de enorme projectielen die destijds konden worden afgevuurd tegen te houden. Waar in Nederland de forten gespaard bleven vonden velen soldaten in België er het noodlot.

Nadat we steeds meer onderzoeken gingen doen kregen we ook “bewonderaars” uit oa België. Eén van hen wist een locatie te vinden die we heel interessant zouden vinden, en ondanks het feit dat de naam “Haunted HOLLAND” was wilden we ons niet per definitie beperken tot alleen Nederland.

Een afspraak werd gemaakt nabij de grens en eenmaal onderweg kregen we sms berichten dat er problemen waren met de locatie, het was heel vaag allemaal. Toen we elkaar eenmaal in de lijve ontmoet hadden op Vlaamse bodem bleek dat inderdaad het niet meer mogelijk was naar de oorspronkelijke locatie te gaan. Met een “Wat nu?” mentaliteit wist onze Belgische liaison wel een alternatief in de buurt van Antwerpen, maar het moest wel onder de pet blijven. Alarmbellen gingen rinkelen. Eenmaal aangekomen op de plaats der bestemming bleek dat het ging on het fort Walem. Een 19 eeuws bouwwerk gelegen op een eiland, slechts toegankelijk dmv een brug maar afgesloten met een sterk hekwerk. Of we maar over het hek wilde klimmen.

Over een hek klimmen betekend dus dat je je gaat begeven op privé terrein. Je bent strafbaar. En dat heeft niks te maken met dat je een watje bent als je niet durft, wat het betekend wanneer je ongevraagd op privé terrein begeeft is dat je het hele Ghosthunten in een illegaal hoekje aan het brengen bent. Je bent een ordinaire insluiper. De reden dat een hoop locaties geen toestemming geven voor een onderzoek komt juist omdát er legio hunters over hekken klimmen of door kapotte ramen klauteren. Je veroorzaakt je eigen tegenwerking. Maar ondanks dat alles stonden we daar nu mooi met lege handen. Een visser die op de brug zat vertelde ons dat hij in het leger gezeten had en een oogje toe zou knijpen als we het fort zouden binnensluipen… en met het ongelofelijke naïeve excuus dat we dus “geen weigering van het leger” hadden omzeilden we het hek door over een rioleringspijp op het eiland te komen.

Wat we daar zagen was bijna onwerkelijk. In 1914 is het fort door de Duitsers met hun ‘Dike Bertha” kanon zodanig gebombardeerd dat de boel instortte en meerdere soldaten onder het puin sneuvelden… volgens de overleving liggen zij daar nu nog. Na de eerste wereldoorlog is het fort nog een aantal keren korstondig gebruikt voor andere doeleinden, maar de ruïnes werden onaangeroerd. Wel is er in 1930 een monument gebouwd ter nagedachtenis aan de slachtoffers.

Na de koude oorlog heeft de natuur het eiland overgenomen. Het is er compleet verlaten, en dat zou het ook zo moeten blijven. Af en toe hoorden we in de de verte een politie sirene en dan doken we weer ondergronds, zouden die voor ons komen? Dat alles deed ons besluiten dat we eigenlijk niet goed bezig waren; we konden ons niet op een onderzoek concentreren, plus we zaten gewoon fout… punt uit.

Toen we thuiskwamen en de evp opnames afluisterden bleek echter dat tijdens het lopen door het hoge gras tóch iets opgepikt was…..

DW_A0033.wav