De Dorpskerk in Hoogvliet. Eigenlijk een van de laatste historische gebouwen die deze groeikern nog rijk is. Gebouwd tussen 1658 en 1660, met een toren uit 1806 vormde deze kerk, gleegen aan de inmiddels gedempte en voor vele onbekende zalmhaven het middelpunt van dit dorp, door Rotterdam geannexeerd en als minderwaardige “wijk van Rotterdam” genoemd. In de afgelopen jaren is de dorpskerk aardig aangepast. Zo is er naast de historische kerk een (in mijn ogen) afschuwelijk lelijk gebouw neergezet waar recepties gehouden kunnen worden. Via een zijdeur kunnen gasten zonder naar buiten te hoeven via de kerk deze receptieruimte betreden en vice versa. Het was natuurlijk ons om de 17e eeuwse kerk van doen. Twee zussen die deel uitmaakten van het groepje waarmee we naar het heksepaadje geweest waren werkten vaak s’avonds in die aanbouw en kwamen via de zijdeur in de nachtelijke uren ook in de kerk. Zij hadden daar al eerdere ervaringen. Zo zag ik foto’s van rare rookpluimen en vertelden ze regelmatig rare geluiden te horen. Op een een late avond ging een deel van het ‘heksenpad-groepje’ daarop ‘op onderzoek’. Vanzelfsprekend werd de lelijke moderne aanbouw vermeden, en concentreerden we ons op het schip van de kerk, maar ook de passages en kamertjes die op een etage hoger lagen. Daar kwam de eerste eigenaardigheid boven water; in een van de kamers stond een oude houten kast waarvan het onderste deurtje telkens openzwaaide ondanks dat we ‘t telkens dichtklikten. Als we erbij bleven staan bleef het deurtje dicht, maar zodra we de kamer uitliepen, hopla! Deurtje zwaaide open. Na uitgebreid onderzoek kwamen we er achter dat het probleem lag aan de houten vloer op de houten balken; De kast stond deels op een ietwat kromme vloerplank die doorliep onder de muur van het kamertje in de gang ernaast. Telkens als iemand op die plank in de gang stapte, wipte de plank in de kamer een paar milimeter omhoog. Daarmee werd het kastje ook een paar milimeter opgetilt, waardoor het deurtje uit het slotje schoot! Je moet er maar opkomen! Eenmaal weer op de begane grond vielen ons nog twee zaken op; Zo hoorden we af en toe geluiden die leken of er steentjes vanaf de nok van het plafond op de grond gegooid werden, of in ieder geval vielen. Aangezien we in het donker werkten, konden we niet zien waar de steentjes vielen. Plots vond een van ons op de grond een soort kunstof kraaltje, dat hij liet vallen en vrijwel hetzelfde geluid maakte. Maar dan zouden er meer kraaltjes op de grond moeten liggen.

In het schip van de kerk werden we verrast door eigenaardige geluiden, alsof er met steentjes werd gegooid. Een van de steentjes vonden we terug. Het bleek een soort plastic kraaltje te zijn. Probleem was dat een van de deelnemers een handtas bij zich droeg dat vol hing met dat soort kraaltjes, dus de kans dat dat een van die eraf was gevallen en op de grond kletterde was zo groot dat we verder maar geen aandacht aan andere geluiden van vallende steentjes schonken. Wat wel opviel was het meemaken van -wat later zou blijken- een cold spot was; Zonder aankondiging voelde een van de aanwezigen plots een koude golf… niet een wind, maar echt een plek waar het kouder werd. We gingen bij elkaar staan, en of het suggestie was of niet, maar iedereen voelde op dezelfde plek midden in het gangpad dat het kouder aanvoelde dan elders, en dat terwijl het even daarvoor overal nagenoeg dezelfde gevoelstemperatuur hing. We vormden een kring en konden daarmee als het ware de grens van de koude vlek benaderen… deze leek een diameter van 2,5 meter te hebben. Na bijna een halve minuut echter verdween de vlek, en voelde niemand meer een lagere temperatuur. De rest van de avond werd nergens meer een zogenaamde cold-spot gevonden. Hadden we toen een goede thermometer gehad zouden we in staat zijn geweest om te verificiëren dat wat we voelden echt was, of meer een kwestie was vermoeidheid en suggestie.